Share On Facebook
Share On Twitter
Share On Google Plus
Share On Linkdin
Share On Pinterest
Contact us
Stichting Kumari

Een ontroerende dag!

 

12669416_1129392917080320_4505032876018681112_n

 

Een ontroerende dag!

Vandaag ben ik naar een ouderdag geweest op de Kavre deaf school. Ik was er zoals wij Nederlanders gewend zijn op tijd, had ik na ruim twintig jaar moeten weten dat het eerste uur niets gebeurt. Maar niet getreurd: er zijn een hoop nieuwe leerlingen en van allemaal had ik een leuke foto gemaakt. Nu had ik fijn tijd om met Shantee de namen bij de foto’s te zetten. Na de aardbeving zijn er vijftien nieuwe leerlingen bij gekomen. Kinderen die nu niet meer thuis kunnen worden opgevangen of waarbij nu de afstand een onoverkoombare hindernis is. Gisteren viel een van hen me al nadrukkelijk op. Dolma, ze kon tijdens het dansen niet de stapjes onder de knie krijgen. Hoe Shantee ook probeerde alle pogingen eindigden in een huppend konijnendansje.

Vandaag hoorde ik haar verhaal van de leidster van een weeshuis, die ook op de ouderdag was. Na de aardbeving ging de dame naar de crematie van een familielid. Op de crematieplek zag ze een klein meisje rondlopen dat aan het eten was van de offergaven die er gebracht waren. Ze zag er zwaar verwaarloosd uit. Van omstanders kreeg ze te horen dat het meisje Dolma heette en haar vader en pleegmoeder waren bij de aardbeving om het leven gekomen. Sindsdien leefde het meiske op de crematie plaats. Aangegrepen door haar verhaal nam ze het kind mee naar haar weeshuis. Daar bleek echter dat communicatie een groot probleem was. Dolma was doof en kende geen gebarentaal. Via via kwam de vrouw in contact met de Kavre deaf school, waar Dolma nu sinds ongeveer vijf maanden woont. Ze bloeit op, maakt zienderogen vorderingen. Jullie kunnen natuurlijk je wel indenken dat sponsoring geen vraag voor me was.

dolmalamaklein

Tijdens de ouderdag was een van de gespreksonderwerpen de aardbeving en de hulp die ze via stichting Kumari gekregen hadden. Ik werd helemaal stil van de verhalen: de angst, alles kwijtraken, familie verliezen, de vreugde i.v.m. de hulp. Men ging gelijk van start om met de golfplaten een tijdelijke woning te maken. Soms werden muren en het dak van golfplaat gemaakt, soms alleen het dak. De muren werden dan van bamboe of hout gemaakt. Ik heb de resultaten al gezien en was heel verwonderd hoe blij men was met dit geriefelijke huis. Volgende week zondag ga ik twee van onze sponsorkinderen bezoeken. De vader van Anita en Sunita Dahal en Anish Timilsina vertellen ook hun verhaal. De schrik door de grote aardbevingen en de steeds weer terugkomende naschokken. Hiervan hebben we er zelf gisteravond ook een van meegemaakt. Zelf had ik het niet eens gevoeld. Iedereen rustig naar buiten en wachten totdat het bericht op de telefoon kwam dat er een  aardbeving was geweest van 5.9 in Sindhulpalchowk. Een district dat bij de aardbevingen vorig jaar ook zwaar getroffen is.

parentsmeeting1             DSCN7512klein

Na afloop van de vergadering bracht een van de ouders me op zijn motor naar het HRDC. De rest van de groep was daar in verband met een cursus die de afgelopen dagen gegeven is. Men is heel tevreden en zwaar onder de indruk van de houding van de deelnemers. Super dat we dit mede mogelijk maakten. Kindgericht werken, gericht op functionaliteit! Zelf ga ik nog onderwijstrainingen geven op de SERC-school en op de Kavre deaf school.

Met een busje van onze vriend Jagat ging de reis naar Shechen monastery waar we vannacht slapen. Morgen gaan we naar de gebedsviering in het klooster en daarna ga ik naar Krishna in Khagendra. Van Medireva in Maastricht hebben we een hele partij stomamaterialen gekregen en omdat we met een hele groep reisden kon er heel wat mee.
 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *